Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Υπάρχει κι αυτή η γεωργία....



Η συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων που δημοσιεύουμε είναι τεχνικού χαρακτήρα και αφορούν σε καινοτόμες δράσεις καλλιεργητικών και εργαστηριακών πρακτικών με σκοπό την αντιμετώπιση των προβλημάτων των γεωργικών εκμεταλλεύσεων στη χώρα μας. Το συγκεκριμένο άρθρο όμως προσεγγίζει τη γεωργία από διαφορετική πλευρά και αποτελεί την τοποθέτησή μας στο ερώτημα «είναι ο πρωτογενής τομέας παραγωγής μια διέξοδος στις μέρες μας ή είναι απλά η κυρίαρχη τάση (ή η "μόδα") που απορρέει από την έλλειψη επιλογών ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης;».   

Το μεγαλύτερο πρόβλημα και η μόνιμη ανησυχία των παραγωγών με τους οποίους ερχόμαστε σε καθημερινή επαφή είναι «..καλά όλα αυτά, αλλά που θα διαθέσουμε την παραγωγή μας;…».

Η δική μας σταθερή απάντηση είναι πως:
  • ο παραγωγός που κινείται ως επιχειρηματίας και βλέπει τη γεωργική του εκμετάλλευση ως μια επιχείρηση,
  • ο παραγωγός που έχει κοστολογημένη την κάθε μια δραστηριότητα της παραγωγικής διαδικασίας,
  • ο παραγωγός που καλλιεργεί και παράγει με βάση τις πραγματικές του ανάγκες και όχι στηριζόμενος σε γενικευμένα και υπεραπλουστευμένα μοντέλα καλλιεργητικών πρακτικών (λίπανση – θρέψη – φυτοπροστασία – καλλιέργεια εδάφους)
  • και τέλος ο παραγωγός που παράγει ποιοτικό προϊόν δείχνοντας σεβασμό στο περιβάλλον και στον καταναλωτή,
δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει έρμαιο των αγορών και του κάθε μεσάζοντα και ενδιάμεσου μεταξύ πρωτογενούς τομέα και ραφιού.

Το αμέσως επόμενο απαιτούμενο στάδιο οργάνωσης είναι η συνάσπιση των παραγωγών σε ομάδες, με τη νομική αλλά και την ουσιαστική έννοια του όρου. Ομάδες κύριο μέλημα και κοινός τόπος των οποίων θα είναι η συνεργασία και η προσπάθεια για προάσπιση των συμφερόντων των συμμετεχόντων. Για να γίνουν τα παραπάνω κατανοητά ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Η καλλιέργεια των λεγόμενων superfruits (αρώνια, μύρτιλλο, σμέουρο, βατόμουρο, ιπποφαές, γκότζι, φραγκοστάφυλο κ.λ.π.) είναι σε εμβρυακό στάδιο ανάπτυξης στη χώρα μας αλλά και στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου. Η συγκεκριμένη κατάσταση κρύβει μειονεκτήματα αλλά και ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Πιο συγκεκριμένα, τα μειονεκτήματα σχετίζονται με την περιορισμένη γνώση σχετικά με το σύνολο των καλλιεργητικών δραστηριοτήτων αλλά και με τα ίδια τα φυτικά είδη και την ταυτότητά τους (χαρακτηριστική περίπτωση η καλλιέργεια του γκότζι και το απίστευτο μπέρδεμα με τις καλλωπιστικές και παραγωγικές ποικιλίες που κυκλοφορούν…). Τα συγκεκριμένα μειονεκτήματα όμως μπορούν να ξεπεραστούν με τη σωστή οργάνωση των εκμεταλλεύσεων. Και ο όρος «σωστή οργάνωση» περιλαμβάνει τα εξής:

Υποστηρικτικές γεωπονικές υπηρεσίες σε επίπεδο εφαρμοσμένης γεωργικής έρευνας από εξειδικευμένο προσωπικό (προμήθεια και έλεγχος αρχικού φυτικού υλικού, αξιολόγηση και προσπάθεια εδαφοβελτίωσης των διαθέσιμων εκτάσεων για την καλλιέργεια, επισκοπήσεις εκμεταλλεύσεων – ταυτοποίηση και ακριβής προσδιορισμός απαιτούμενων εισροών με γνώμονα την παραγωγή ποιοτικού προϊόντος κ.α.),
Οικονομοτεχνική υποστήριξη και οργάνωση τμημάτων προμήθειας γεωργικών εφοδίων και διάθεσης του προϊόντος,
Καθετοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας με τη δημιουργία μεταποιητικών μονάδων επεξεργασία του παραγώμενου προϊόντος με βάση συγκεκριμένα στοιχεία από εξειδικευμένες έρευνες αγορών (εσωστρεφείς και εξωστρεφείς).

Με την παραπάνω οργάνωση καλύπτονται τα περισσότερα των «μειονεκτημάτων» των συγκεκριμένων «άγνωστων» καλλιεργειών. Μήπως όμως δεν είναι αυτά τα απαραίτητα βήματα οργάνωσης που οδηγούν και τις «παραδοσιακές» καλλιέργειες σε βιώσιμη πορεία; Γιατί δεν υιοθετήθηκαν όμως τα παραπάνω οργανωτικά βήματα στις επί δεκαετίες (μερικές από αυτές και επί αιώνες) κυρίαρχες γεωργικές εκμεταλλεύσεις στη χώρα μας; Διότι εκεί ισχύει το «... εμένα θα μου πεις πως θα καλλιεργήσω; Εγώ γεννήθηκα μέσα στις…» και εδώ βάλτε όποιο όνομα καλλιεργητικού είδους είναι πιο γνώριμο για σας στη συγκεκριμένη φράση. Ο παραγωγός όμως δεν είναι μόνο καλλιεργητής αλλά και επιχειρηματίας και όπως σε όλους τους τομείς της επιχειρηματικότητας απαιτούνται δράσεις, καινοτομίες, επενδύσεις για να επιτευχθεί κερδοφορία. Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο πλεονέκτημα των νέων εναλλακτικών καλλιεργειών που εμφανίζονται στη χώρα μας, η έλλειψη «πατροπαράδοτης γνώσης».

Πολλοί μεμονωμένοι παραγωγοί και ομάδες παραγωγών πλέον συνειδητοποιούν τη συγκεκριμένη λογική και κινούνται στα πλαίσια συγκεκριμένου επιχειρηματικού σχεδίου. Τα αποτελέσματα αυτών των δράσεων σε κάποιους είναι πλέον ορατά (εξαγωγικές δράσεις εκατοντάδων τόνων ελιάς καλαμών, εξαγωγές στη γερμανική αγορά ροδιών , τυποποίηση και διάθεση σύκου, μεταποίηση και τυποποίηση κελυφωτού φιστικιού κ.λ.π.).  
    




Ναι υπάρχει κι αυτή η γεωργία και το συγκεκριμένο είδος γεωργίας εμείς υπηρετούμε…
           Δρ. Γ. Α. Μπάρδας
Επικεφαλής Δικτύου PlantDirect

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου